Noodkreet
Ik vraag me hardop af wat er voor nodig is om werkgevers en HR-managers te laten inzien dat de schreeuw van hun overspannen werknemer een duidelijke noodkreet is. Als iemand zijn been breekt, zeg je toch ook niet ‘Pak maar een vrije middag’ of ‘Zeg maar dat je griep hebt, anders vinden je collega’s je een loser…’ Nee, de pijn van een gebroken been mag er zijn en wat daarbij helpt is ook helder. Rust en gips. En daar zit hem de crux. Een gebroken been is makkelijker op te lossen dan een burn-out.
Ik vind het een kwalijke zaak dat je anno 2017 beter een fysieke klacht kunt hebben dan een psychische. De overheid zou haar voorlichting en communicatie – om te beginnen in haar animatie betreffende de Wet verbetering poortwachter – nu eens niet over gebroken benen moeten laten gaan, maar over stress en overbelasting. Dit komt veel vaker voor. Sterker nog, ziekmeldingen door ‘aandoeningen aan het houding- en bewegingsapparaat’ dalen de laatste jaren aanzienlijk, omdat er veel meer gestuurd wordt op veiligheid.
Emotionele schade
Natuurlijk doet de overheid al veel goed. Zo is er inmiddels de Week van de Werkstress, die vandaag begint. Zeker een goed begin, ook al is het geen week, maar slechts vier dagen.
Naast een drukke baan zijn er veel meer oorzaken van stress die kunnen leiden tot een burn-out. Denk aan een scheiding of overlijden van een dierbare. Als dit niet gedeeld kan worden op het werk, verdrinkt de medewerker in eenzaamheid en zakt af richting burn-out. Op tijd ingrijpen stopt dit proces.
De feiten liegen er niet om: als een overbelaste werknemer serieus genomen wordt en hulp krijgt, daalt de kans op een burn-out van 45 naar 18 procent. Sterker nog, 72 procent van de medewerkers voelde zich energieker na een burn-outpreventieprogramma.
Trek die overspannen medewerker dus uit het moeras, beste HR-manager. Bezuinig op centen én op emotionele schade bij je medewerkers. Beide kun je met één handreiking beperken.
